X
تبلیغات
روستای دیزج خلیل
محمد حسین افتخاری

مراسم عروسی:

خواستگاری:درچنددهه اخیرآداب ورسوم عروسی در روستای دیزج خلیل چنین بودکه جهت انتخاب دختر،خواهرومادرپسرجستجوکرده ودخترمناسب شایسته ای برای پسرانتخاب کرده وپس ازانتخاب عروس اینده،بااطلاع قبلی بطورخصوصی وخودمانی یکنفرائلچی(خواستگار)به منزل دخترفرستاده وموضوع راباخانواده دختردرمیان می گذاشت،طبق معمول خانواده دخترپس ازگوش دادن به سخنان ائلچی جواب قطعی نداده وپاسخ رابه چندروز بعدموکول می کردند.خواستگارچندروزبعددوباره مراجعه وجواب قطعی رادریافت میکرد.اگرجواب مثبت بود،خواستگاری رسمی وعلنی انجام می گرفت ونزدیکان خانواده واهل محل از ازدواج زوج جدید اگاه شده وخرسند می گشتندومراسم سه مرحله ای عروسی به ترتیب ذیل انجام می گرفت .

 

شب قرار(بله برون):

شبی بودکه درمنزل هردو خانواده جشن وشادی وسرورخودمانی برقرار میگردد،در چنین شب به یادماندنی چندنفرازریش سفیدان وافرادخودی از هردوطرف درمنزل دخترجمع شده ودرباره نوع اسباب ولوازم شیرینی ،خوراکی،مبلغ مهریه وشیربها به توافق می رسیدند .

بعد از چند روز در یک روز موعود ، دو-سه نفر از خانواده پسر به اتفاق یک نفر از خانواده دختر به بازار شبستر رفته و 15 - 10 کیلو قند ، 3کیلو چایاعلا ، یک دوری شاخه نبات ، یک عدد شال (روسری)،یک حلقه انگشتری طلا،آئینه بخت،کاغذ رنگی (جهت درست کردن گل خوانچه )وغیره خریداری کرده و بر می گشتند . اما اخیرا خرید عروس و داماد با قیمت گزاف به پایان می رسد .

 

شیرینی خورانی :

بعد از ظهر وسایل خریداری شده را با سلیقه وتزیین در درون چند سینی چوبی چیده و در یک گوشه اتاق قرار می دادند . هنگامی مدعوین ذکور جمع می شدند چند نفر خوانچه کش طبقها را روی سرشان گذاشته و همراه مدعوین روانه خانه دختر می شدند خانواده عروس از مهمانان با گرمی و صمیمیت استقبال کرده و مقدمشان را گرامی می داشتند ، پس از تعارفات معمول وجابجا شدن مهمانان ، مسئول پذیرایی با یک استکان چای شیرین و پشت سرش دو استکان چای قند پهلو پذیرایی بعمل آورده و از سوی میزبان به خوانچه کشها انعامی از قبیل آجیل،جوراب و یا سکه نقد داده می شد.

در یک اتاق جداگانه رضایت وبلی گفتن دختر بوسیله بانوی با تجربه و معاشر اخذ وبه اطلاع عاقد معمّم می رسید و صیغه عقد در جمع حاضران مجلس که دست هایشان بر روی زانو هایشان می بود جاری گشته و بر روی کاغذ وارداتی ضخیم ثبت می شد ، معمّم بالای عقد نامه و گواهان حاشیه آن را ممهور می کردند.

خانواده دختر دو- سه روز بعد مقداری وسایل پیشکشی همراه با نان قندی(شکر چؤره یی ) محلی در دروت طبقها نهاده و به منزل پسر عودت می دادند .

 

شال اندازی: 

پس از شیرینی خورانی در یک روز نیک مجلس زنانه در خانه دختر ترتیب می یافت که در آن مجلس بر سر دختر شال انداخته و می رقصاندندو وجوه شاباش جمع شده را به خانواده دختر و دایره زن می داددند .

پارچه کسمه یا نمایش پارچه: در یک روز خجسته سه -چهار نفر از خانواده پسر به اتفاق یک نفر از خانوده دختر به بازار رفته وبه حساب پسر برای عروس آینده چادر شب ضخیم چهارخونه ، حوله،پارچه های متنوع پیراهنی ،شلواری و دامنی ،هدایا وسوغات برای خانواده دختر ، چند کیسه حنا ،وسایل آرایشی سننتی و یک عدد صندوق عروس خریده و به منزل می آوردند ، در منزل وسایل سبک را با تشریفات در طبقها می چیدند تا در یک فرصت مناسب به منزل دختربفرستند خانواده دختر نیز جهت دعوت به چشن زنانه به نام (پارچه کسمه)یک عدد پاکت رنگی چهار گوش به نام (سلام و دعا )که معمولا حاوی هل،میخک ونبات می بود بعلاوه یک عدد نان قندی محلی در سینی (سینی کوچک)نهاده وبه منزل دعوت شونده می فرستادند .

روز جشن (پارچه کسمه) دو نفر خانم در طرفین در ورودی منزل دختر می ایستادند ،یکی به مدعوین گلاب می پاشید دیگری نیز آینه به دست ایستاده وبا خوشامد گویی بانوان را به اتاق جشن راهنمایی می کرد. در این جشن شادی زنانه با نوی با تجربه ومحبوبی پارچه های خوانچه را یکایک بدست گرفته و با تعریف وتمجید و توضیحات لازم به حضار نشان می داد.

در طول نمایش کالای خوانچه عروس ، دائره زن با آوازهای دلنشین و شادی آفرین آذری مدعوین را سرگرم ومسرور می نمود.

در پایان جشن هر یک از میهمانان نسبت به توانایی مالی اش پولی می داد . از وجوه جمع شده مبلغی به دائره زن ومابقی را به خانوده دختر تقدیم می کردند که جهت خرید نواقص جهیزیه دختر به مصرف برسانند.

قبل از شب حنا بندان ، هنگام عصر، سلمانی (دلاک)محل، سر وصورت داماد را در حضور عده ای دعوت شده اصلاح کرده وانعام نقدی وجنسی دریافت می کرد .

دختر را نیز در خانه اش ، مشاطه محل زیر ابرو گرفته وبه صورتش بند می انداخت و دستمزد وانعام دریافت میکرد.

از سوی دیگر خانواده دختر پیراهن ، جوراب ،دستمال،عرقچین دستدوز،قاب قرآن ،ساعت ، مهر ،شانه وجانماز ،مچ پیچ و نظایر آنها برای داماد و هدایای شاغدوش و سولدوش را به درون طبق چوبی چیده و جهت تماشا در وسط اتاق قرار می دادند .

خانواده پسر جهت تماشای خوانچه ها به منزل دختر می رفتند و پس از پذیرایی مختصر سیاهه جهیزیه دختر را می نوشتند وبه ورقه مهریه نصب می کردند .سپس خوانچه ها ،صندوق لباس و لحاف -تشک عروس وداماد به منزل پسر فرستاده میشود تا در شب حنا بندان داماد از پوشاک دریافتی استفاده کند.طبق معمول طبق کشها انعام دریافت کرده وبا چهره بشاش مرخص می شدند

+ نوشته شده در  87/10/22ساعت 15:29  توسط محمد حسین افتخاری  | 

www.dizajkhalil.com

www.dizajkhalil.ir

 

 

معرفی روستای دیزج خلیل از توابع بخش مرکزی شهرستان شبستر

بخش مرکزی شهرستان شبستر طبق امارهای منتشره شامل 25 آبادی است و یکی از روستاهای این بخش روستای دیزج خلیل است که در مسیر جاده تبریز – طرابوزان سابق1 و در قسمت جنوبی جاده صوفیان – سلماس امروزی و در 3 کیلومتری جنوب شرقی شهر شبستر قرار گرفته و راه آهن تبریز – سلماس و ایستگاه رازی در مرز ایران و ترکیه از جنوب این روستا عبور می کند و ایستگاه راه آهن دیزج خلیل هم مشهور است .

این روستا محدود است از طرف شما به شهر شبستر و روستای نوجه ده و از جنوب به شهر وایقان و باتلاقهای دریاچه ارومیه و از مغرب به روستای شنگل آباد و از مشرق به قلعه حسن آباد و مختصّات جغرافیائی آن عبارت است از 30 درجه و 9 دقیقه عرض شمالی و 45 درجه و 43 دقیقه طول شرقی از نصف النهار گرینویچ .

 حمدالله مستوفی مورّخ مشهور دوره مغول که در کتاب نزهت القلوب از تبریز اسم برده نوشته که تبریز را هفت ناحیت است چهاروم ارونق که در غرب آن قرار گرفته و دارای سی پاره دیه است و آبادی های بزرگ دارد . مثل وایقان – سیس – شبستر – تسوج - ...  . اما نامبرده از روستای دیزج خلیل اسمی نبرده است ولی آثار تاریخی باقی مانده از دوران های پیش مثل کول تپه در جنوب شرقی دیزج خلیل و قوچ های سنگی

 

 

عکس : محمد حسین افتخاری

 

1- سفیران و جهانگردانی که در ادوار مختلف تاریخی از اروپا به ایران امده و از جاده تبریز – طرابوزان یعنی از این مسیر عبور کرده اند در سفرنامه های خود از روستای دیزج خلیل و آبادانی آن به نیکی یاد کرده اند . و ادوارد براون جهانگرد معروف که در ضمن عبور از این راه در یکی از کاروان سراهای این روستا شبی را بیتوته کرده و صاحب کاروان سرا یک دسته گل بنامبرده هدیه کرده است آن را هم در سفرنامة خود نوشته است .

(قوچ سنگی مقابل مسجد قره را چند سال قبل دزدیدند( مویّد آن است که این روستا از قدیم الایام مسکون بوده و قنواتی که مثل ملیکان – قاضی کهریزی – علاءالدین- مرادآباد – قزل کهریز – ایل بیز - ... که هر کدام جزو آثار تاریخی می باشد و در این روستا جاری هستند هرکدام نشانه هائی از قدمت وو تاریخی این روستا را بنمایش گذاشته اند و نیز حمام دیزه مساجد حاج شرملو و دیگر مساجد این روستا هریک قدیمی بودن این روستا را گواهی می دهند .

 

روستای دیزج خلیل طبق سرشماری سال 1355 دارای 672 خانوار و 3084 نفر جمعیت و در سرشماری سال 1365 دارای 718 خانوار و 3348 نفر جمعیت و در سرشماری سال 1375 دارای 798 خانوار و 3188 نفر جمعیت بوده است .

 

عکس از محمد حسین افتخاری

 

 

جمعیت به مجموع مردمانی گفته می شود که در سرزمین معینی زیست می نمایند و علم جمعیت شناسی ویژگی های یک جمعیت را مانند توزیع ، تراکم ، ساختمان (از نظر جنس و سن) – میزان شهرنشینی – روستا نشینی – مرگ و میر – موالید – مهاجرت – فعالیت – اشتغال – بیکاری – کم کاری و ... را بررسی می کند .

 

محلات روستای دیزج خلیل :

محله دیزه – محله علیا (یوخاری خلیلی) محله پائین و میریلو محله وسط و گرگان و محله غیبلو . تعداد خانوار و جمعیت محلات دیزه و علیا از دیگر محلات روستا بیشتر است .

روستای مذکور در دورة قاجاریه تحت مالکیت محمدعلی میرزا فرزند مظفرالدین شاه بود . سرتیپ افخمی از وراّث محمدعلیشاه روستا را خرید و سپس در سال 1314 شمسی مهدی ابراهیمی دریانی ششدانگ عرصة روستا را از افخمی خرید و در تاریخ 21/11/1332 اهالی روستا آقایان علی اصغر سرتیپ زاده و سید احمد گلشنی را وکالت دادند که عرصه روستا را از مالک خریداری نماید و آن دو نفر هم پس از خرید عرصه و اعیانی روستا را به صاحبان املاک و ساکنین روستا فروختند و از آن ببعد ساکنین روستای دیزج خلیل مالک عرصه و اعیانی املاک خود شدند .

از قدیم الایام ساکنین این روستا جهت کسب و کار به باکو مهاجرت و مسافرت کرده (قبل از انقلاب اکتبر 1917) و نیز به سایر شهرهای آذربایجان شمالی و شهر استانبول ترکیه مسافرت کرده اند و در آن شهرها اقامت موقت گردیده بعد بموطن اصلی خود (روستای دیزج خلیل) برگشته اند . و در اقامت خودشان در شهرهای قفقاز و ترکیه با فرهنگ و آداب و رسوم آنان آشنائی پیدا کرده و در لباس پوشیدن و غذا خوردن و خانه و اطاق ساختن در روستای آبا و اجدادی خود دگرگونی هایی بوجود آورده اند که تا این اواخر پنجره های اروسی بدون لولا که بالا و پائین کشیده می شود باقی بودند . بطور کلی در اثر ترکیب و تلفیق و جفت و جورهائی که در نتیجه مسافرت ها و مهاجرت ها و اصطکاک فرهنگها و تمدنها ، آبا و اجداد دیزج خلیلیها را انسانهای با فرهنگ و انسان دوست و مهمان نواز بوجود آورده که در قسمت فرهنگ و تاریخچه آن در روستای دیزج خلیل بیان خواهد شد .

محله علیا

 

زندگی اقتصادی و امرار و معاش مردم این روستا را درگذشته و بعد از مسافرتهای موقت و کسب و کار به باکو استانبول باید به کشاورزی اشاره کرد که کشاورزی شامل زراعت ، باغداری و دامپروری را می باشد . قنوات جاریه به اراضی و باغات این روستا موجب رونق کشاورزی در گذشته بوده ولی خشکسالی هم در سالهای مختلف به موجب خسارت کشاورزان گردیده است و بتحقیق یازده قنات درگشته در روستای مذکور جاری بوداکنون تعدادی از آنها خشکیده است . اکنون زندگی و امرار و معاش ساکنین این روستا علاوه بر کشاورزی و باغداری و دامپروری شامل تجارت – صنعت رانندگی و خدمات است . اکنون صدها نفر در تجارت (داد و ستد) و خدمات اداری و لشکری ، آموزش و پرورش ، بهداشت و درمان و سایر خدمات مشغول کارند و از این طریق امرار معاش می نمایند . چون ساکنین این روستا بسیار زحمتکش و فعال اند . با درآمدی که دارند امرار معاش می کنند و از اسراف و تبذیر بیزارند و بیوه زنان و آنهائی که درآمد کافی ندارند از بنیاد مستضعفان و بسیاری دیگر از بیمه های اجتماعی و بیمه های خدمات درمانی حقوق می گیرند و زندگی می کنند و در این روستا فقیر وجود ندارد . روستائیان الز امکانات رفاهی هم کمبود ندارند . تمامی اهالی روستا از برق ، لوله کشی آب و گاز و تلفن استفاده می کنند .

 

فرهنگ روستای دیزج خلیلی

فرهنگ عبارت است از مجموعه پیچیده ای که شامل دانش ها ، اعتقادات ، هنرها اخلاقیّات و ادبیّات  و قوانین و سنّت ها و هر نوع دوشی که انسان بعنوان عضو جامعه فرا گیرد ، ، بعبارت دیگر ، فرهنگ عبارت است از مجموعه زبان ، مذهب ، آداب و رسوم و سنن و باورها و اعتقادات یک ملّت و بطور کلی آنچه زندگی فردی و اجتماعی انسان را از زندگی فردی و اجتماعی حیوانات تمایز می نماید فرهنگ نام دارد . در هر جامعه این فرهنگ است که به عواطف و طرز تفکّرها رویّه ها و سایر خصوصیّات جسمی و فکری انسان شکل می دهد و فقط تعلیم و تربیتی صحیح است که سبب می شود کودک بتواند خود را با وضع جامعه تطبیق بدهد .

پس می توان گفت هدف تربیت ، عبارت است از ایجاد منطق ، ذوق ، وجدان ، ادب و تدبیر نیرومند و سالم در انسان1 .

 

1- نگاهی بتاریخ و جغرافیای شبستر – تسوج – صوفیان . تحقیق و تألیف احمد سلیمی فرد ، ناشر : سیب سرخ تهران ، صص 428 و 429

مدارس دیزج خلیل

1- واحد بحث فرهنگ : 1- دبستان مینو

21238

14/3/1320

بتحقیق اولین دبستان که به سبک جدید در روستای دیزج خلیل تأسیس شده دبستان مینو در محله بالا است . بنای مدرسه بوسیلة آقایان حاج رضا خورشیدی – حاج علی رنجی دیزجی – حاج میرسلمان موسوی اقدم گذاشته شده . بدین ترتیب که زمین و حیاط مدرسه را آن سه نفر از مرحوم مشهدی هاشم بخواه به قیمت چهارصد تومان در سال 1319 خریداری کرده و به فرهنگ وقف کرده اند و رئیس اداره فرهنگ استان 3 (آذربایجان شرقی امروز) طی نامة شماره                 از آنان قدردانی کرده است .

قبلاً در محل دبستان مینو میرزا عبداله ذاکری مکتب خانه در یک اطاق محقّر دایر کرده بود که در سال 1324 شمشس ساختمان دبستان به ریاست بیت اله جمالی رئیس فرهنگ شبستر بنا و بمباشرت آقایان هاشم خلیلی و سیداحمد گلین احداث می گردد ولی آن ساختمان بدون گلگاری و سفیدکاری می ماند (نگارنده احمد سلیمی فرد با آن وضع مخروبه چهار سال در کلاس چهارم آن دبستان تدریس کرده ام) در سال 1334 در نتیجة اقدامات رئیس فرهنگ وقت (فضل اللهی) دبستان تعمیر و لکمیل شده بشکل آبرومندی درمی آید . گفتنی است مرحوم مهدی ابراهیمی دریانی که مالک روستی دیزج خلیل بودند در همان سالها از طرف شرق ساختمان دو اطاق و یک راهرو به مدرسه اضافه کرده و هزینة آن را پرداخت کرده است1 .

2- دبستان پروین دخترانه

در سال 1330 مدرسه دخترانه پروین احداث گردید و نصف زمین آن را مرحوم کربلائی یوسف پور موسی قلی اهداء کرده است و در نتیجه پافشاری مردم ادارة فرهنگ شبستر هزینة احداث بنا را پرداخت نموده است . و در ایجاد بنای ساختمان مدرسه اهالی هم در حدّ امکان کمک مادی و معنوی کرده اند و بخصوص همکاری های آقایان هاشم خلیلی ، علی رنجی دیزجی ، محمدعلی دشمن کش (کلم امروزی) و حاجی مطلب طفری در ایجاد ساختمان شایان توجه است . و مرحوم محمدعلی یعقوبی در مدرسه مینو هم در حمل خشت های خام از بیرون به مدرسه به پای ساختمان احداثی بوسیله دانش آموزان مدرسه مینو کمک و همکاری کرده است .

 

ایستگاه راه آهن

1- متأسفانه بجهت نبودن دانش آموز از سال تحصیلی 86 – 1385 دبستان مینو تعطیل گردیده است . و علت آن را کوچ کردن بیشتر اهالی دیزج خلیل به شبستر و اقامت در آن شهر و جلوگیری از بارداری می دانند .

2- تاریخ فرهنگ ارونق و انزاب ، صفحه 64 و 65 ، چاپ چاپخانه شفق ، تبریز سال 1338

 

3- دبیرستان رضا خورشیدی

دبیرستان رضا خورشیدی در محله بالا بوسیله شادروان حاج رضا خورشید بنا گردیده و زمین آن را مرحوم شعبان ظریفی اهداء کرده است . اکنون بصورت مدرسه راهنمایی و دبیرستان با 75 نفر دانش آموز بمدیریت آقای علی اربابی اداره می شود . بتحقیق اولین مدیر دبیرستان پس از احداث شادروان رستمعلی نقابی بودند .

4- دبیرستان و مدرسه راهنمائی امام خمینی

دبیرستان و مدرسه راهنمائی دختران در ابتدای محله بالا بنا گردیده و زمین آن را از موحوم حاج حسن افواج خریده اند . این دبیرستان با هزینه اداره آموزش و پرورش شبستر در سال 1359 احداث گردیده است . اولین مدیر دبیرستان خانم افروز خوش ردی و بعد خانم فرحناز مظفّری بودند و سپس خانم بتول قوخماز مدیریت آن را به عهده داشتند . و اکنون سه سال است که خانم زهرا شبستری تازلو مدیریت آن را به عهده دارند و اما بجهت نبودن دانش آموز ، دبیرستن منحل شده فقط مدرسه راهنمائی است . علت کم بودن دانش آموز در دبیرستان رضا خورشیدی و امام خمینی را کوچ کردن بیشتر اهالی دیزج خلیل به شبستر و رفتن دانش آموزان پس از اتمام تحصیلات راهنمائی به هنرستان های دختران و پسران و نیز جلوگیری از بارداری می دانند .

5 و 6 دبستان والفجر و شهدا ، که هر دو کنار همدیگر در محل ورود به محله غیبلو بنا گردیده اند . زمین هر دو مدرسه را آقای مسیّب وکیل زاده اهدا کرده است . این هر دو مدرسه بوسیله ادارة آموزش و پرورش شبستر و توسط گروه نوسازی و توسعه مدارس استان آذربایجان شرقی بنا گردیده اند . بنای دبستان والفجر در سال 1364 شمسی و بنای مدرسه شهدای مذکور در سال 1360 احداث گردیده و به مدرسه والفجر آقای هدایت اله سلطانی 120 متر اضافه اطاق بنا نهاده و این هر دو دبستان بعلت نبودن دانش آموز بصورت مختلط (دختر و پسر) اداره می شود . اولین مدیر مدرسه والفجر خانم مهین ناظری بوده و از سال 1375 تاکنون خانم زکیّه لطیف دیزجی مدیریت دبستان را بعهده دارند . گفتنی است مدیریت دبستان شهدا اکنون بوسیله خانم کفایت قربانی می باشد .

در مبحث فرهنگ و ایجاد دبستان و دبیرستان در این روستا باید اضافه نمایم که مردان و زنانی که از همین مدارس آموزش دیده و فارغ التحصیل شده و در جامعه امروز در سازمانهای مختلف اداری – تجاری و صنعت مشغول کارند همگی با فرهنگ و فهیم و کاردان و از لحاظ اخلاقی با نزاکت و ادب با همکاران خود مشغول کارند . و زنان هم کاملاً مطیع شوهران خود می باشند و طلاق بندرت در این روستا انجام می گیرد .

 

استنتاج از مبحث فرهنگ روستای دیزج خلیل

با توجه بر اینکه در تعریف فرهنگ از کلمه مذهب نیز سخن بمیان آمده لازم می داند اشاره ای هم بمذهب و اعتقاد دینی ساکنین روستای دیزخ خلیل داشته باشیم .

ساکنین روستای دیزج خلیل این افتخار را دارند که آبا و اجدادشان از گذشته های دور تاکنون مسلمان و شعیه و مذهب جعفری شیعه اثنی عشری داشتند و از اقلیت های مذهبی (زرتشتی ، کلیمی ، مسیحی) مطلقاً در این روستا دیده نشده و اسکان نگردیده اند . این روستا با 15 مسجد و حسینیّه که در محلات پنجگاه آن وجود دارد مؤیّد آن است که آبا و اجدادشان دیندار و با ایمان و معتقد به اسلام و مسلمان بوده اند . مساجد بزرگ و قدیمی این روستا عبارتند از مسجد حاجی شرفلو در محله وسط و مسجد جامع دیزه (این مسجد اخیراً نوسازی شده است) در محله دیزه و مسجد محله علیا و مسجد قره و چوخور و میریلو در محله پائین و مسجد دهنه و مسجد محله غیبلو .

درب تمامی مساجد در تمام ایام سال برای اقامة نماز نمازگزاران باز است و هر روز در مساجد دیزه و قره و محله علیا ، نماز جماعت اقامه می شود . روحانی مسجد قره حاج میرزاحسین آقا بهبهانی و روحانی مسجد دیزه حاج علی آقا جنّتی می باشد .

مراسم عزاداری حضرت امام حسین (ع) همه ساله در دهة اول محرم الحرام در تمامی مساجد اجارا می شود و در روز عاشورا دسته های حسینی با نوحه خوانی و زنجیرزنی و سینه زنی تمامی محلات همدیگر را می گیرند و به مردگان گورستانهای همدیگر فاتحه می خوانند . در روز عاشورا شبیه سازی اطاق جناب قاسم و نعش حضرت ابوالفضل و گهواره حضرت علی اصغر (فرزند امام حسین (ع)) در دوش عزادارن با دسته های سینه زنی و زنجیرزنی حمل می گردد و زنان هم پولهای نذری خود را به آنان می دهد . این مراسم تا ساعت دو و سه بعد از هر روز عاشورا ادامه می یابد .

 

عکس از محمد حسین افتخاری

ضمناً اگر خانواده ای عزیزی را از دست بدهند ، تمامی همسایگان و اقوام و اشنایان در تشییع و تکفین و تدفین مرحوم و مرحومه شرکت می کنند و با شرکت در مجالس ختم به آن متوفّی به بازماندگان تسلیت گفته و اظهار همدردی می کنند . در این روستا دشمنی ها ریشه ندارد و هرکس برای خود همه باهم می زنید و تا آنجا که بخاطر دارم (احمد سلیمی فرد) در این روستا قتل عمد انجام نگرفته است . اضافه می نماید که در ماه رمضان روزه داران از طلوع فجر تا اذان شامگاهان روزه می گیرند و در لیالی قدر در مساجد محلات جمع شده قرآن تلاوت می کنند و دعای جوش کبیر را می خوانند . زنان این روستا هم علاوه بر اینکه دیندارند و متعصب در پوشش خود برقع و چادر بر سر دارند و حجاب اسلامی را بوط کامل رعایت می کنند و غالباً خانه دارند و در تربیت فرزندان خود چه از لحاظ فرهنگ و چه از لحاظ اخلاق و ادب بسیار کوشا می باشند و به شوهران خود وفادارند و لذا کمتر در این روستا طلاق انجام می گیرد . بهتر است جوانان غربت کش در موقع ازدواج با دختران این روستا ازدواج کنند و فریب ظاهری دختران خارج از روستای خود را نبینند .                                                        نوشته: احمد سلیمی فرد

                                                                                         www.dizajkhalil.com

                                                                                    

+ نوشته شده در  86/09/22ساعت 22:36  توسط محمد حسین افتخاری  | 

وب سایت روستای دیزج خلیل در تاریخ ۰۱/۰۷/۱۳۸۶ افتتاح گردید

آدرس وب سایت روستای دیزج خلیل:

www.dizajkhalil.com

امیدوارییم ما را با نظرات وژیشنهادات خود راهنمایی نمایید

Info@dizajkhalil.com

Eftekhari@dizajkhalil.com

+ نوشته شده در  86/05/02ساعت 10:18  توسط محمد حسین افتخاری  |